Bu yöntem:

boolean containsSmiley(String s) {
    if (s == null) {
        return false;
    }
    else {
        return s.contains(":)");
    }
}

benzer şekilde yazılabilir:

boolean containsSmiley(String s) {
    if (s == null) {
        return false;
    }

    return s.contains(":)");
}

Benim deneyim, ikinci biçimidir çoğu zaman, özellikle de daha karmaşık yöntemler (nerede olabilir birkaç tür çıkış noktaları), ve aynı şey için "AT" ve "dönüş". Henüz ilk form tartışmasız kodu koşullu yapısı daha açık hale getirir. Diğer üzerinden bir tercih için herhangi bir sebep var mı?

(İlgili:* *10)

Benim durumumda, kod bağlıdır. Eğer 'koruyan' bir şeye karşı, yapacağım: . olursam

if (inputVar.isBad()) {
    return;
}

doThings();

Açık nokta: eğer bu ifade yanlış İse, işlev devam etmek istemiyorum.

Öte yandan, birden çok seçenek ile bazı işlevleri vardır ve bu durumda şöyle yazardım:

if (inputVar == thingOne) {
    doFirstThing();
} else if (inputVar == secondThing) {
    doSecondThing();
} else {
    doThirdThing();
}

Olarak yazılabilir olsa bile

if (inputVar == thingOne) {
    doFirstThing();
    return;
}
if (inputVar == thingTwo) {
    doSecondThing();
    return;
}
doThingThree();
return;

Gerçekten çok açık bir şekilde kod ne yaptığını en kısa veya en az girinti vardır mutlaka () gösterir aşağı gelir.